เจลลี่โภชนา..จากในหลวง

อาหารเจลลี่โภชนาพระราชทานสำหรับผู้ป่วยมะเร็งช่องปาก เจลลี่โภชนา คือ อะไร?       เป็นผลสัมฤทธิ์จากโครงการวิจัยและพัฒนาผลิตภัณฑ์ “นวัตกรรมอาหารสำหรับผู้ป่วยมะเร็งช่องปาก” เป็นอาหารสำเร็จรูปรับประทานได้ทันที มีลักษณะกายภาพกึ่งแข็งกึ่งเหลว ทำให้เคี้ยวและกลืนได้ง่าย แม้จะไม่มีฟันหรือเจ็บปากเจ็บคอ มีองค์ประกอบเป็นสารอาหารที่ให้พลังงาน ได้แก่ คาร์โบไฮเดรตประมาณ 50% โปรตีนประมาณ 20% และไขมันประมาณ 30% จึงถือว่ามีคุณค่าทางโภชนาการสูง       เจลลี่โภชนา 1 กล่อง มีปริมาตร 250 มิลลิลิตร ให้พลังงาน 230-260 กิโลแคลอรี จึงเหมาะสำหรับรับประทานเสริม เพื่อให้ได้รับพลังงานจากอาหารเพียงพอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มผู้ป่วยที่มีปัญหาการ      บดเคี้ยวและการกลืน เช่น ผู้ป่วยมะเร็งช่องปากและคอหอย ซึ่งมีคุณภาพชีวิตไม่ดี เนื่องจากขาดสารอาหารและน้ำหนักลด ดังนั้น การรับประทานเจลลี่โภชนาจึงจะช่วยส่งเสริมคุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นได้ ปัจจุบัน เจลลี่โภชนาที่ผลิตสำเร็จแล้ว  มี 2 รสชาติ ได้แก่ รสชานม และรสมะม่วง หากต้องการเจลลี่โภชนาพระราชทานต้องทำอย่างไร?       เจลลี่โภชนาพระราชทาน เป็นอาหารพระราชทาน ห้ามจำหน่าย จึงยังไม่สามารถหาซื้อได้ ณ ปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม มูลนิธิได้จัดทำโครงการอาหารพระราชทานสำหรับผู้ป่วยมะเร็งช่องปาก ซึ่งจะแจกจ่ายให้แก่ผู้ป่วยมะเร็งช่องปาก หรือ อื่นๆ ที่มีปัญหาการเคี้ยว การกลืน ตามสถานพยาบาล 9 แห่ง คือ             1. โรงพยาบาลมหาราช นครราชสีมา   044-235582,  081-955-9002       2. สถาบันมะเร็งแห่งชาติ กรุงเทพฯ  02-3547025-35       3. ศูนย์มหาวชิราลงกรณ ธัญบุรี จ.ปทุมธานี  02-5461960-6       4. ศูนย์มะเร็งชลบุรี  038-784001-5       5. ศูนย์มะเร็งลพบุรี   036-621800       6. ศูนย์มะเร็งลำปาง  054-335262-8       7. ศูนย์มะเร็งอุดรธานี  042-207375-80       8. ศูนย์มะเร็งอุบลราชธานี  045-285610-5, 045-285637-40       9. ศูนย์มะเร็งสุราษฎร์ธานี  077-211625-8 ต่อ 1006       ท่านสามารถติดต่อสอบถามได้ที่สถานพยาบาล ดังกล่าว หรือ ติดต่อสอบถามมูลนิธิทันตนวัตกรรม ได้ที่ คุณบัวขาว หงษาชุม โทรศัพท์  089-664-4634,  02-218-9027 หากต้องการมารับเจลลี่โภชนาพระราชทานที่มูลนิธิต้องทำอย่างไร? 1. ติดต่อสอบถามเจ้าหน้าที่มูลนิธิ คุณบัวขาว หงษาชุม โทรศัพท์  089-664-4634,  02-218-9027 เพื่อนัดหมาย 2. นำสำเนาบัตรประชาชนของผู้ป่วยมารับด้วย 3. นำรูปถ่ายผู้ป่วยมาด้วย (ถ้ามี) วิธีรับประทานต้องทำอย่างไร?       - ใช้กรรไกรตัดปากกล่อง แล้วใช้ช้อนตักรับประทาน หรือ เทออกใส่จานเพื่อรับประทาน       - หลังจากเปิดกล่องแล้ว ควรรับประทานให้หมด หรือเก็บในตู้เย็นไม่เกิน 7 วัน       - แช่เย็น เพื่อความอร่อย       - สามารถรับประทานได้ทั้งผู้บริโภคทั่วไป และผู้มีปัญหาเรื่องการบดเคี้ยวและการกลืน       - ผู้ที่มีปัญหาแพ้นม สามารถรับประทานได้ *เจลลี่โภชนาพระราชทาน ผ่านการทำปราศจากเชื้อด้วยระบบ UHT จึงเก็บได้ 1 ปี โดยไม่ต้องแช่เย็น

รถเข็นคันนั้น

ธีระวัฒน์ อนันตวรสกุล

     สามัญดูรายงานข่าวในช่วงเย็นอย่างสะใจ รายการข่าวเป็นสกู๊ปพิเศษ แฉพฤติกรรมการเอารัดเอาเปรียบของผู้ที่ทำธุรกิจจัดสังฆทานสำเร็จรูปขาย โดยทางรายการซื้อถังสังฆทานมาแยกสิ่งของที่อยู่ภายในให้เห็นทั้งถ่านไฟฉายหมดอายุ ข้าวสาร ใบชา และยาด้อยคุณภาพ จำนวนก็น้อยทั้งที่ในกล่องกระดาษพิมพ์ไว้ว่าบรรจุยาหลายชนิด ข้าวสารคุณภาพต่ำที่สุดเท่าที่ผู้สื่อข่าวเคยเห็นจำนวน 2 ช้อนชา อยู่ในถุงพลาสติกแบบซิป แต่อยู่ในกล่องพิมพ์สีสวยว่า ข้าวสารคุณภาพเยี่ยม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบซองที่ซองแตก จนดูดกลิ่นผงซักฟอกจากซองที่แตกเช่นกัน เอาไว้ในเนื้อบะหมี่ สรุปแล้วของจากในถังบางถังใช้ได้ไม่ถึงครึ่ง ท้ายรายการสรุปว่า ถ้าอยากให้พระสงฆ์ได้ประโยชน์สูงสุด ผู้ถวายน่าจะเลือกการจัดสังฆทานเอง
     สามัญสะใจเพราะเขาเป็นผู้ที่จัดทำฟอร์เวิร์ดเมล์เป็นภาพนิ่งชุด “ชำแหละถังสังฆทานสำเร็จรูป โปรดอ่านก่อนถวายสังฆทานครั้งต่อไป” ความสำเร็จในครั้งนี้ ทำให้เขาเกิดความมั่นใจที่จะแฉพฤติกรรมชั่วของคนที่หากินกับศาสนา เขาตั้งใจจองเวรกับพวกหากินกับศาสนาอย่างน่ารังเกียจ เพื่อตีแผ่ความเลวร้ายที่แอบซ่อน ตามความคิดที่ว่า อย่าปล่อยให้พวกหากินกับศาสนาลอยนวล

     สามัญเป็นนักสืบเอกชนที่เจนจัด รับจ้างสืบคดีชู้สาวเป็นหลัก ตามที่มีผู้ได้รับมอบหมาย มีรายได้ดีมาก เนื่องจากศีลธรรมที่ต่ำทรามในสังคม ทำให้คดีทางชู้สาวมีมากจนไม่น่าเชื่อ ในวันว่างเขามักจะใช้ความสามารถช่วยตีแผ่ความชั่วช้าของผู้ที่หากินกับศาสนาอยู่เสมอ เขาเคยตีแผ่พฤติกรรมของคนที่ทำธุรกิจเดินสายค้นหาพระชราที่อยู่ตามถิ่นห่างไกล และมีวัตรปฏิบัติน่าเลื่อมใส แล้วใช้อำนาจการตลาดโหมโฆษณาไม่หยุดหย่อน ทำให้ท่านเด่นดัง จนสามารถสร้างพระเครื่องของท่านออกให้เช่าบูชามาแล้ว แม้วัดจะได้เงิน แต่คนที่ร่ำรวยกว่ากลับกลายเป็นคนที่สร้างพระ ตั้งแต่นั้นมาเขาปวารณาตัวอุทิศเวลาว่าง ในการตีแผ่ แฉเรื่องราวการหากินกับศาสนาเสมอมา

    สามัญเช่าหอพักอยู่ติดกับวัดใหญ่แห่งหนึ่งในกรุงเทพ ไม่ไกลจากสถานีรถไฟ จากระเบียงหลังห้องของเขา สามารถมองเข้าไปในวัดได้ชัดเจน สามัญมักจะมองเข้าไปในวัดเสมอๆ และสองครั้งแล้วที่เขาเห็น ตาแก่ซอมซ่อคนหนึ่งขนน้ำขวดจำนวนมากจากในวัดออกไปนอกวัด ดูก็รู้ว่าเป็นน้ำขวดที่พระในวัดนั้นรับบิณฑบาตมา ซึ่งคงมีจำนวนมากกว่าที่จะฉันหมด คนเข็นรถเข็นเขาเอาไปทำอะไรหนอ มันเป็นของวัดที่สาธุชนถวายแด่พระสงฆ์นะ สามัญเริ่มคิดในทางไม่ดี

     วันหนึ่งสามัญเห็นพฤติกรรมการขนน้ำเช่นนั้นอีก และเป็นจังหวะเดียวกับเพื่อนข้างห้องที่พอมองเห็นกันได้จากระเบียงออกมาตากผ้าพอดี เพื่อนข้างห้องมองเห็นภาพนั้น และพูดออกมาในขณะที่นุ่งผ้าเช็ดตัว คาบบุหรี่อยู่ในปาก คลี่ผ้าออกตากบนราวลวดว่า
“คงขนไปขายนะ พวกคนจนพวกนี้ นอกจากขอข้าววัดไปกินไม่พอ ยังขอไปขาย มันถึงจนดักดานทำมาหากินไม่ขึ้น ต้องหากินกับวัดอยู่ร่ำไป”
    เมื่อถูกคำพูดนี้ชี้นำเข้า ความคิดของสามัญก็ยิ่งเป็นไปในทางที่ไม่ดีกับตาแก่ซอมซ่อคนนั้น และรู้สึกว่าพฤติกรรมหากินกับน้ำขวดของวัดเหล่านี้สมควรถูกเปิดโปง ทำไมพวกหากินกับศาสนาจึงมากมายนักนะ สามัญคิด วันหนึ่งเป็นวันว่าง สามัญจึงเกาะติดการขนน้ำขวดออกจากวัดแต่เช้า และวันนี้สามัญตัดสินใจแล้วว่า จะแฉพฤติกรรมของคนที่ขอของวัดไปขาย สร้างฟอร์เวิร์ดเมล์เพื่อเผยแพร่ในอินเตอร์เน็ตอีกสักครั้ง

     วันนั้นตาแก่ขนน้ำออกไปจากวัดมากกว่าทุกวัน เทียบกับที่เคยเห็นมาก่อนหน้านี้ ที่ตาแก่หิ้วไปเพียง 20-30ขวด แต่วันนี้น่าจะไม่ต่ำกว่า 100 ขวด แกใส่น้ำขวดลงถุง และใส่น้ำที่บรรจุแก้วพลาสติกลงลังโปร่งๆ แล้วขนออกจากวัดไป สามัญติดตามรถเข็นน้ำไปห่างๆ ตาแก่ขนน้ำโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังถูกเกาะติดถึงพฤติกรรมของตน

    จุดแรกที่ตาแก่ไปคือ โรงรับซื้อของเก่า ตาแก่หยุดรถเพื่อเอาถุงใส่กระป๋องเครื่องดื่มอลูมิเนียมที่เหยียบจนแบนถุงหนึ่ง และขวดพลาสติกทั้งใสทั้งขุ่นออกไปชั่งกิโลขาย สามัญที่แฝงตัวเข้าใกล้เป้าหมายแอบมานั่งกินขนมหวานอยู่ที่ร้านขนมและขายของชำที่ติดกับร้านของเก่า นึกทึ่งตาแก่ในใจประการหนึ่งว่า ตาแก่สามารถเก็บขวดจำนวนมากในถุงใบไม่ใหญ่ โดยการ ผ่าขวดพลาสติกตามยาวออกเป็นสองซีก ซึ่งจะทำให้ซ้อนกันได้ในการเก็บเพื่อประหยัดพื้นที่

    ตาแก่รับเงินจากร้านรับซื้อของเก่าประมาณร้อยกว่าบาท และเดินมาที่ร้านขายของชำที่สามัญนั่งกินขนมอยู่นั้นเอง เป้าหมายของเขาใกล้เข้ามาและเดินผ่านเขาไป สามัญคิดว่าตัวเองคงจะได้ ภาพเด็ดๆ ที่ตาแก่ขายน้ำให้ร้านขายของชำ แต่ผิดคาด ตาแก่แวะซื้อน้ำยาล้างจานขวดใหญ่จากร้านของชำนั้นมา 1 ขวด พร้อมฟองน้ำล้างจาน 1 ชุด ถุงพลาสติกชนิดหิ้ว 1 ห่อ หลอดกาแฟพลาสติกอย่างใสชนิดยาว 1 ห่อ แล้วเดินออกจากร้านไป สามัญคิดว่าตาแก่คงรู้ว่าขายส่งไม่ได้ราคา สู้ไปขายปลีกให้กับผู้บริโภคคนสุดท้ายไม่ได้

     ตาแก่เข็นรถของแกต่อไป จนถึงสะพานที่ไม่ชันมากนักแห่งหนึ่ง เรี่ยวแรงของตาแก่ทำให้เข็นรถเข็นที่มีน้ำดื่มบรรจุขวดจำนวนมากขึ้นสะพานอย่างเชื่องช้า รถคันหนึ่งแซงขวามาจากเลนตรงข้าม เกือบเฉี่ยวรถเข็นน้ำของตาแก่ ฉิวเฉียดจนน่าใจหาย แต่ตาแก่ยังประคองรถไว้ได้ สามัญไม่คิดตำหนิคนที่ทำผิดกฎจราจรที่แซงบนสะพานจนเกือบเกิดอุบัติเหตุ อคติต่อคนแก่ซอมซ่อ ทำให้เขาคิดในใจว่า สมบัติศาสนาคงแรงนัก คนที่เอามาหาผลประโยชน์เกือบจะต้องเจ็บตัวแล้ว น่าสงสารที่ตาแก่ไม่รู้ตัวและไม่สำนึกบาปที่กำลังกระทำ

     สามัญยังคงตามติดต่อไป แต่ทิ้งระยะห่างมากขึ้น ตาแก่ยังคงเข็นรถต่อไป ส่วนสามัญก็ตามไปเรื่อยๆ มีคนจรจัดคนหนึ่งเดินสวนทางกับตาแก่ สามัญพยายามมองภาพที่เห็นไกลๆ นั้น จนเดาได้ว่า คนจรจัดพยายามขอน้ำดื่มที่เห็นว่าวางในลังโปร่งๆ จำนวนมาก แต่ตาแก่ไม่ยอมให้ หลังจากพูดอะไรกันสักอย่าง สักพักคนจรจัดก็ยกมือพนมเหนือหัว ตามความคิดของสามัญ คนจรจัดคงยกมือไหว้ขอน้ำกินเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อไม่ได้ก็เดินจากไป ตาแก่ยังคงเข็นรถน้ำต่อไป

    สามัญคิดในใจ ตาแก่ช่างเห็นแก่ตัวอย่างเลวร้ายนัก ของขอมาฟรีๆ จากพระ จะเอาไปอนุเคราะห์เพื่อนร่วมโลกที่กำลังหิวกระหายน้ำยังไม่ยอมเสียแม้เพียงขวดสองขวด คงจะเอาไปขายหมด ตาแก่เข็นรถเข็นเข้าไปในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ซึ่งธรรมดายามไม่น่าจะอนุญาตให้เข้า แต่ตาแก่ที่ดูรู้จักกับยามเป็นอย่างดี ก็เข็นรถเข็นเข้าไปโดยมียามช่วย  สามัญคิดในใจ มันคงทำเป็นกระบวนการเอาน้ำไปขายในสวนสาธารณะ ที่ผู้คนที่มาออกกำลังกายต้องซื้อน้ำดื่ม สามัญยังคงใช้กล้องของเขาบันทึก ทุกขั้นตอนความชั่วช้าของตาแก่เจ้าของรถเข็นน้ำออกมาเป็นภาพนิ่ง พลางคิดสมเพชในใจว่า เกิดมาจนแล้วยังไร้น้ำใจ ไม่ทำทานแล้วยังเอาน้ำของวัดไปขายเอาเงินไปใช้ คิดต่อไปอีกว่า ดูสิรายได้แบบไม่ต้องลงทุนขนาดนี้ ยังไม่รู้จักเก็บเงินยังจนจนแก่ซอมซ่อขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าขายเอาเงินได้ก็คงเอาไปกินเหล้าหมด และคงหากินกันเป็นขบวนการที่ชั่วช้าสามานย์

     ตาแก่เข็นรถไปหยุดที่หน้าห้องน้ำสาธารณะ เอากะละมังที่อยู่ใต้รถเข็นออกมารองน้ำใส่ผสมน้ำยาล้างจาน แล้วก็เอาขวดบรรจุน้ำที่ขอมาเปล่าๆ จากทางวัดมาล้างทำความสะอาดด้านนอกขวดด้วยฟองน้ำทีละขวดๆ สามัญที่เห็นภาพนั้น รู้สึกทึ่งกับตาแก่ที่ทำชั่วได้แนบเนียน ถึงขนาดเอาขวดบรรจุน้ำออกมาล้างให้สะอาดดูเหมือนใหม่ เพื่อจะได้ขายน้ำดื่มบรรจุขวดบรรจุแก้วได้อย่างแนบเนียน ในราคาเต็ม แถมยังมาใช้น้ำฟรีที่สวนสาธารณะที่มาจากเงินภาษี ทั้งที่อย่างตาแก่คงไม่เสียภาษีใด นอกจากภาษีมูลค่าเพิ่มที่บังคับเก็บจากสินค้า

     ตาแก่คนนี้วางแผนแยบยลอย่างเหนือชั้นจริงๆ สามัญพอมีข้อมูลจากที่ศึกษามาว่า น้ำดื่มบรรจุขวดเหล่านั้น พอพระท่านมีมากเข้าๆ ก็กองเก็บจนอาจเกิดความสกปรกจากฝุ่นได้ ควรจะล้างก่อนนำมาใช้ ยิ่งกว่านั้นหากกองเก็บไม่ดีอาจมีหนูหรือความสกปรกจากแมวหมามาทำให้สกปรกยิ่งขึ้นไปอีก

     บางวัดมีน้ำขวดมากจนพื้นกุฏิไม้แอ่นลงมาเลยทีเดียว น้ำพวกนี้เท่าที่สามัญมีข้อมูล พระท่านจะรวมรวบไว้ตอนงานวัด โดยจะนำมาล้างทำความสะอาดแบบที่ตาแก่ทำอยู่ และแจกจ่ายสาธุชนที่มาร่วมงาน หรือบางทีมีงานกฐินผ้าป่า เจ้าภาพที่รู้จักกับทางวัด ก็จะขอบริจาคเพื่อนำน้ำติดรถไป หรือบางทีก็นำไปแจกในงานวันเด็กหากมีโรงเรียนอยู่ติดกับวัด หรือหน่วยทหารที่จัดงานวันเด็กมาขอความอนุเคราะห์

     ตาแก่ล้างขวดและแก้วบรรจุน้ำจนสะอาดใช้ผ้าสะอาดเช็ดจนแห้ง จากนั้นเรียงจนเต็มกะละมัง แล้วเข็นน้ำออกไปทางร้านขายน้ำผิดคาด ตาแก่เข็นรถเข็นจนเลยร้านขายน้ำ และออกจากสวนสาธารณะไป
ตาแก่หยุดรถอีกครั้งที่ร้านขายน้ำแข็ง เมื่อเจ๊อ้วนเจ้าของร้านเห็นตาแก่ซอมซ่อ เจ๊อ้วนก็ให้ลูกน้องนำลังใส่น้ำแข็งพลาสติกขนาดย่อมไปวางที่ด้านหน้ารถตาแก่ นำน้ำแข็งป่นใส่ลัง ตาแก่ไปนั่งคุยกับเจ๊ในร้าน และดื่มน้ำชาที่เจ๊นำมาให้ ขณะที่ลูกน้องในร้าน ช่วยลำเลียงขวดน้ำดื่ม น้ำดื่มบรรจุแก้ว บางส่วนหมกในน้ำแข็งป่นในถังนั้นเพื่อให้ได้รับความเย็น

     ข้าวของพะรุงพะรังที่ไม่จำเป็น ถูกนำไปฝากไว้ที่หลังร้านเจ๊ รถเข็นของพะรุงพะรังแปลงร่างกลายเป็นรถขายน้ำ สามัญรู้สึกทึ่งอีกครั้งในความแยบยลในการหากินกับสมบัติพระศาสนาอย่างเหนือชั้น รถเข็นขายน้ำคันนั้น พร้อมที่จะออกปฏิบัติการแล้ว

     ตาแก่ไม่ต้องเสียเงินสักบาทที่ร้านน้ำแข็งของเจ๊ สามัญคิดว่าตาแก่คงเซ็นชื่อไว้ รอจ่ายรวมกันปลายเดือนตามที่สามัญคาดไว้ ตาแก่เข็นรถเข็นขายน้ำคั้นนั้นออกไปทางสถานีรถไฟ สามัญ คิดว่า ตาแก่คงต้องเอาน้ำไปขายที่สถานีรถไฟแน่นอน จะเป็นอื่นใดไม่ได้ และนึกสาปแช่งก่อนที่ตามติด สืบเรื่องราวต่อไป 
..........................

     ฟอร์เวิร์ดเมล์ภาพนิ่งชุดใหม่ ถูกถ่ายทอดออกไปแล้ว และถูกส่งต่อไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนเชื่อได้ว่ามีผู้อ่านเป็นร้อยหรือหลายร้อย มันอาจไม่ประสบความสำเร็จเท่าอีเมล์ ชุดแฉของเฮงซวยในถังสังฆทาน แต่มันก็ทำหน้าที่ตีแผ่พฤติกรรมที่น่าสนใจในมุมมองของสามัญ เกี่ยวกับคนแก่คนหนึ่งให้สังคมรู้จัก

สามัญนึกไปถึงเหตุการณ์ในวันนั้น โชคดีว่าพฤติกรรมนักสืบมืออาชีพ ทำให้เขาตามติดพฤติกรรมจนจบ ทราบเรื่องราวชัดแจ้ง ไม่ตัดสินใจด่วนสรุปตามที่ตนเองคิด สุดท้ายสามัญพบว่าตาแก่จอดรถขายน้ำนั่งรอโดยไม่ขายน้ำสักขวด รอจนรถไฟขบวนหนึ่งจากภาคอีสานเข้าจอดที่ชุมทาง พระสงฆ์จำนวนมากลงจากรถไฟเพื่อที่จะเปลี่ยนรถไฟแล้วเดินทางต่อไปทางใต้

     ตาแก่นำน้ำขวดที่แกล้างภาชนะบรรจุภายนอกจนสะอาด ด้วยความประณีตบรรจงเหล่านั้น ถวายแด่พระสงฆ์ที่ท่านมีธุระเดินทางผ่านสถานีรถไฟชุมทางใหญ่ พระสงฆ์มีจำนวนมากกว่า 30 รูป และตาแก่แจ้งท่านตามตรงว่า นำเอามาจากวัดใหญ่แถวๆ นี้ ล้างภาชนะบรรจุจนสะอาดแล้วจึงนำมาถวายให้ท่านเพื่อดื่ม และนำติดตัวไปดื่มในระหว่างเดินทางต่อไป จะได้ไม่ต้องลำบากซื้อหาหากไม่มีญาติโยมถวาย
     สามัญลองเสาะหาคนที่พอรู้จักคนจรจัดคนนั้น คนที่เขาเคยคิดว่าจะมาขอน้ำกิน สอบถามแล้วพบว่าคนๆ นั้นไม่ใช่คนจรจัดแต่เป็นพนักงานขนส่งสินค้าของการรถไฟ เขาจึงตามหาจนพบ พนักงานเล่าให้ฟังว่า “ลุงแกขอน้ำจากวัดมาถวายพระที่นี่เรื่อยแหละ ธรรมดาเอามาไม่กี่ขวด มีพระที่สถานีรถไฟนี้ทุกวัน พอแกรู้ว่าวันนี้จะมีพระสงฆ์เดินทางเป็นหมู่คณะจากอีสานลงใต้ แกเลยเตรียมมามากเป็นพิเศษ ผมเจอแกเมื่อเช้าก็ยกมือท่วมหัวอนุโมทนาบุญกับแก แกเป็นคนดีคนหนึ่งเลยนะครับ”

     สามัญชื่นชมตาแก่ซอมซ่อ ที่ทำตัวเป็นสื่อกลางในการทำให้ทานที่นำถวายแด่สงฆ์ที่อาจมากเกินไปในบางจุด ไปสู่จุดที่พระสงฆ์รูปอื่นมีความจำเป็นต้องใช้สอย เพื่อเกิดประโยชน์สูงสุดแก่หมู่สงฆ์ เขาได้เรียนรู้อีกว่า อย่าตัดสินใครโดยเห็นข้อมูลแค่ครั้งแรก โลกนี้ไม่ได้มีแต่คดีชู้สาวที่พอจะเดาตอนจบได้ แต่มีเรื่องน่าประทับใจหลายเรื่อง ที่น่าสืบหาความจริง และบางทีอาจเป็นเรื่องดีๆ ที่ซ่อนอยู่ในสังคมอันซับซ้อนของเมืองใหญ่แห่งนี้

จาก เวปไซทื ธรรมะใกล้ตัว

credit : dong

ได้อย่างเสียอย่าง

    《禅言过失》
      
       ยังมีชายหนุ่มผู้หนึ่งที่นับได้ว่าเป็นผู้มีความรู้ความสามารถ เขาพยายามศึกษาหาความรู้ในศาสตร์หลายๆ แขนง แต่ทว่าในอาชีพการงานกลับมีความสำเร็จเพียงระดับหนึ่ง ไม่สามารถที่จะเจริญก้าวหน้าไปถึงยังจุดที่ตนเองหวังไว้ได้ เขาขบคิดไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะเหตุใด จึงได้ไปขอคำชี้แนะจากอาจารย์เซน
      
       เมื่ออาจารย์เซนได้รับฟังปัญหาของชายหนุ่ม กลับไม่เอื้อนเอ่ยอันใดออกมา เพียงแต่เชื้อเชิญให้ชายหนุ่มรับประทานอาหารเจด้วยกันที่วัด บนโต๊ะเรียงรายไว้ด้วยอาหารเจละลานตานับร้อยชนิด ซึ่งส่วนใหญ่เป็นอาหารที่ชายหนุ่มไม่เคยพบเห็นมาก่อน เขาจึงได้พยายามลิ้มลองอาหารเหล่านั้นให้ครบทุกอย่าง ต่อเมื่อรับประทานครบ จึงค่อยวางตะเกียบและรู้สึกว่าตนเองอิ่มเกินไป
      
       อาจารย์เซนถามว่า "อาหารที่ท่านรับประทานลงไปนั้นมีรสชาติเช่นไรบ้าง?"
       ชายหนุ่มตอบด้วยความลำบากใจว่า "มีรสชาติร้อยพัน ยากที่จะจำแนกแยกแยะ สุดท้ายรู้สึกแค่เพียงว่ากระเพาะขยายอย่างยิ่ง"
       อาจารย์เซนถามต่อไปว่า "เช่นนั้นแปลว่าท่านรู้สึกสบายดีและพอใจใช่หรือไม่?"
       ชายหนุ่มตอบว่า "มิใช่ กลับทรมานอย่างยิ่ง"
       เมื่ออาจารย์เซนได้ฟัง ก็เพียงแต่ยิ้มเล็กน้อย ไม่พูดจา
      
       วันต่อมาอาจารย์เซนชวนชายหนุ่มปีนขึ้นไปบนยอดเขา แต่เมื่อทั้งสองปีนขึ้นไปถึงกลางทาง ชายหนุ่มได้พบกับหินคริสตัลสีสดสวยแวววาวมากมาย จึงเกิดความอยากได้ และเก็บหินเหล่านั้นใส่ย่ามของตนจนเต็มแน่น แต่น้ำหนักของหินที่มากเกินไปทำให้เขาไม่สามารถปีนขึ้นไปต่อได้ ขณะเดียวกันก็ไม่อาจตัดใจทิ้งคริสตัลเหล่านั้น
      
       ขณะที่ยืนลังเลอยู่กลางทางนั้นเอง อาจารย์เซนจึงได้กล่าวขึ้นว่า "ท่านควร "วางลง" ได้หรือยัง? มิเช่นนั้นจะขึ้นไปถึงจุดสูงสุดได้อย่างไร?" 
      
       เมื่อชายหนุ่มได้ฟัง ก็พลันกระจ่างแจ้งในใจ สองมือวางก้อนหินเหล่านั้นลง พลางป่ายปีนขึ้นไปถึงยอดภูสูงได้สำเร็จ จากนั้นจึงกราบลาอาจารย์เซนเดินทางกลับ เมื่อเวลาผ่านไปอีกหลายปี ชายหนุ่มก็ประสบความสำเร็จดังที่มุ่งหวังไว้
      
       ปัญญาเซน : รับประทานอาหารก็ดี ปีนเขาก็ดี การศึกษาหาความรู้ก็ดี ขณะที่ได้มาซึ่งสิ่งใด ย่อมต้อง สูญเสียสิ่งหนึ่งไปเสมอ บนเส้นทางชีวิตมนุษย์ไม่สามารถครอบครองทุกอย่าง ยังคงมีหลายอย่างที่จำต้องยอมสละละทิ้งเพื่อให้ได้มาซึ่งบางสิ่ง เมื่อเรียนรู้ที่จะ "วางลง" จึงค่อยเข้าใจถึงความสุข จึงค่อยรู้ซึ้งเมื่อ "ได้รับ" 
       
       ที่มา : หนังสือ 《禅的故事精华版》, 慕云居 เรียบเรียง, สำนักพิมพ์ 地震出版社, 2006.12, ISBN 7-5028-2995-4

Credit : Dong

ความงามของธรรมชาติ

　　

　　

　　

　　

　　

　　

　　

　　

　　

　　

　　

　　

　　

ความสุขอาจมีในปัจจุบันถ้าสังเกตดีๆ

ธีระวัฒน์ อนันตวรสกุล

     เสาวรสทำงานในบริษัทใหญ่โตอันดับต้นๆ ของประเทศมาสองปี ด้วยวุฒิปริญญาตรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง ทำให้เงินเดือนของเธอมากกว่าพนักงานวุฒิปริญญาโทของบริษัทอื่นๆ โดยทั่วไปเลยทีเดียว แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุข

ตั้งแต่เล็กเธอถูกกรอกหูว่า ต้องขยันเรียนอีกหน่อยจะได้สุขสบาย เธอจึงมุ่งมั่นกับการไล่ล่าความสุขสบาย ด้วยการตั้งใจเรียนมาโดยตลอด ตั้งแต่ระดับประถมปลาย มัธยมต้น มัธยมปลาย ซึ่งเธอเรียนในโรงเรียนและมหาวิทยาลัย ชื่อดัง เรียงลำดับตามสูตรที่หลายๆ คนใฝ่ฝันอยากเข้าเรียน เธอขยันอ่านหนังสือ เธอเรียนพิเศษจนแทบไม่มีวันหยุดพักมาโดยตลอด เพราะรู้สึกว่าความสุขสบายในอนาคตรอเธออยู่ และเธอจะต้องแข่งขันเพื่อไปสู่จุดนั้น

     ไม่นานมานี้ทางบริษัทเปิดสอบชิงทุนเพื่อเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโท ณ ต่างประเทศ เธอจึงต้องขยันอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้มีทั้งงานที่ต้องรับผิดชอบ ขนาดที่ว่าต้องหอบกลับบ้านไปทำเสาร์อาทิตย์อยู่เป็นประจำ และเธอต้องไปเรียนพิเศษอีกในวันเสาร์ เพื่อเสริมความพร้อมให้เธอสามารถได้ทุนที่มีเพียงทุนเดียวอย่างมั่นใจ

บ่อยครั้งที่เธอคิดเล่นๆ ว่า “ความสุข อยู่ที่ไหนหนอ” หรือ “สงสัยว่า ที่ว่าอีกหน่อยจะสุขสบายนั้น เมื่อไรกัน”

..........................

     เสาวรสหงุดหงิดมากวันนี้เป็นวันศุกร์ เธอออกเดินทางไปตรวจบัญชีที่โรงงานต่างจังหวัดแห่งหนึ่งของบริษัท กว่าจะเสร็จก็เกินเวลาไปสามชั่วโมง และเมื่อรถตู้ของบริษัทวิ่งมา ระหว่างทางขากลับรถเกิดเสีย ดีว่าเสียใกล้ปั๊มน้ำมัน คณะตรวจสอบที่มากับรถจึงไปนั่งพักในปั๊มน้ำมัน บางคนเปิดประตูหน้าต่างของรถแล้วนอนหลับรอ เสาวรสวางแผนไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า วันนี้พอกลับถึงบริษัทที่กรุงเทพสักหนึ่งทุ่ม เธอจะจัดการงานที่คั่งค้างให้เสร็จก่อนสี่ทุ่ม เพื่อจะกลับบ้านไปเตรียมตัวเรียนพิเศษในวันเสาร์ เพราะวันสอบชิงทุนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว แต่เพราะวันซวยๆ ของเธอ งานเสร็จช้าแถมเพื่อนร่วมงานสะเพร่าลืมเอกสารสำคัญต้องวนรถกลับไปเอา และสุดท้ายรถดันมาเสียกลางทางอีก ทางคนขับรถแจ้งว่า ทางบริษัทจะนำรถคันใหม่มารับ คงเสียเวลารอสักชั่วโมงสองชั่วโมง
     จะเอางานมาทำระหว่างรอ แบตเตอรี่ของคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กก็ดันหมด เธอจึงเอาหนังสือคู่มือเตรียมสอบขึ้นมาอ่าน หวังจะให้มันช่วยฆ่าเวลาอย่างมีประโยชน์ แต่อารมณ์เซ็งที่พะวงถึงแต่งานๆๆ ที่รออยู่ ทำให้อ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง รู้สึกว่าทำไมวันนี้มันเป็นวันที่แย่จริงๆ สำหรับเธอ

ในวันและเวลาเดียวกันนั้นเอง บางคนนอนหลับ บางคนปลีกตัวไปคุยโทรศัพท์เพื่อฆ่าเวลา มีคนหนึ่งในคณะนั้นคือนายมรกต เพื่อนร่วมงานของเธอรออย่างสบายๆ ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อน มรกตชอบทำอะไรที่คนอื่นไม่คิดจะทำกัน และดูมีความสุขอยู่เสมอ เช่นไปขอเมล็ดมะละกอจากร้านค้าในโรงอาหารของบริษัท ไปปลูกที่โรงเรียนประถมใกล้ๆ กับบริษัท ขี่จักรยานมาทำงาน หรือใช้วันลาพักร้อนไปเป็นครูอาสาช่วยสอนหนังสือให้เด็กๆ เสาวรสมองดูนายมรกต และคิดว่าเขาคงหา อะไรแปลกๆ ทำได้กระมัง

    นายมรกตถอดเสื้อเชิ้ตออก เหลือแต่เสื้อยืดคอกลมข้างใน เปิดกระเป๋าสะพาย เอามีดคัทเตอร์ ออกมาตัดขวดน้ำดื่มพลาสติกใส ขนาด 1.5 ลิตรออกจนคล้ายๆ แก้วน้ำ แล้วพลิกไปพลิกมา แล้วเจาะรู จากนั้นเดินไปที่เสาไฟฟ้าหน้าปั๊ม ไปแกะลวดเก่าๆ ที่พันค้างอยู่กับเสา เนื่องจากป้ายหาเสียงที่เป็นพลาสติกคงถูกแกะนำไปขายแล้ว จากนั้นมรกตก็ไปหากิ่งไม้ยาวประมาณหนึ่งเมตรมาหนึ่งอัน โทรศัพท์ของเสาวรสดังขึ้น คุณแม่ของเสาวรสโทรมา เสาวรสจึงละสายตาจากมรกตครู่หนึ่ง เพื่อคุยกับแม่ หันมาอีกทีมรกตกำลังใช้ “กระบวยตักน้ำ” ที่เขาเพิ่งจะประดิษฐ์ขึ้น จากขวดน้ำที่ตัดปากออก ลวด และไม้อันที่เขาเก็บมา ตักน้ำจากแอ่งน้ำที่เจิ่งนองจากการล้างรถในลานปั๊ม มารดต้นไม้ที่อยู่ในกระถางใกล้ๆ กันอย่างมีความสุข กระถางแล้วกระถางเล่า จนมีเด็กอายุประมาณห้าหกขวบสองคน คาดว่าเป็นลูกพนักงานปั๊มมาดู มรกตก็หันไปคุยกับเด็กคนนั้น พร้อมยกกระบวยอันนั้นให้ และทำกระบวยอีกอันให้เด็กอีกคนหนึ่ง

     มรกตรู้ตัวว่าถูกมองจึงปลีกตัวออกจากเด็กน้อยนั่นมาที่เสาวรส พร้อมเล่าว่า “รดต้นไม้เล่นน่ะครับ รอเฉยๆ เสียดายเวลา” มรกตดูมีความสุข ขณะที่มองหนูน้อยนั่นรดน้ำต้นไม้ เพียงแค่เศษวัสดุที่ดูเป็นขยะสองสามอย่าง เขาก็นำมาสร้างความสุขได้
.........................................................................

     ขณะนี้เวลาเที่ยงคืนกว่าเล็กน้อย หลายๆ คนคงนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ แต่เสาวรสเพิ่งจะสะสางงานเสร็จ คิดกังวลว่าพรุ่งนี้จะตื่นไปเรียนพิเศษไหวหรือเปล่า วันนี้คงต้องกลับบ้านเองด้วย เพราะพี่คนที่อนุเคราะห์ไปส่งเวลาทำงานดึกๆ เสมอๆ ลาพักร้อน รถเมล์สายที่ผ่านบ้านของเสาวรส มีบริการวิ่งตลอดคืน และช่วงนี้รถจะมานานๆ คันหนึ่ง เธอเลือกที่จะนั่งรถเมล์เพราะบ้านเธออยู่ติดถนนใหญ่ และรู้สึกว่าการนั่งแท็กซี่คน เดียว ในตอนกลางคืนอาจไม่ปลอดภัย รถเมล์ปลอดภัยกว่าสำหรับเธอ เพราะเธอคุ้นเคยกับรถเมล์สายนี้ ตั้งแต่เรียนมัธยม กระเป๋ารถและคนขับหลายคนรู้จักเธอ เพราะหลายคนเห็นเธอมาตั้งแต่สมัยอ่านหนังสือในรถ

     วันนี้มรกตไม่ได้ปั่นจักรยานมาทำงาน จึงมาพบเสาวรสโดยบังเอิญที่ป้ายรถเมล์ เสาวรสรู้สึกว่าโชคดีเพราะบ้านของมรกตอยู่ทางเดียวกับเธอ เสาวรสจึงเสนอมรกตว่า “กลับแท็กซี่ละกัน”แต่พอจะใช้บริการแท็กซี่ รถแท็กซี่ กลับหายไปหมด ที่ผ่านมาบ้างก็ล้วนมีผู้โดยสาร ทั้งสองคนต้องรอแท็กซี่ต่อไป หรืออย่างเลวร้ายที่สุดก็คงเป็นรถเมล์กะสว่าง ที่จะผ่านมา ชั่วโมงละหนึ่งคัน ซึ่งจะออกจากอู่ต้นทางตอนตีหนึ่ง กว่าจะมาถึงตรงนี้ก็คงประมาณตีหนึ่งครึ่งตามที่เสาวรสวางแผนไว้แต่แรก
“ทำไมวันนี้ช่างเป็นวันที่แย่ขนาดนี้นะ” เสาวรสอยากจะตะโกนออกมาดังๆ

เสาวรสนึกอิจฉามรกตซะแล้ว ชีวิตของเขาดูไม่เครียดอะไรเลย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม อารมณ์ดีได้ตลอดเวลา

     ป้ายรถเมล์ป้ายนั้นมีร้านสะดวกซื้ออยู่มีไฟสว่างไสว มรกตชี้ชวนให้เสาวรสมองดู หมาข้างถนนตัวหนึ่ง ขนมันสีขาวขมุกขมัวเพราะไม่มีเจ้าของคอยอาบน้ำให้ นั่งแลบลิ้นมองเข้าไปที่ร้านรอรับลมเย็นๆ จากประตูอัตโนมัติที่เปิดเข้าออก ตามจังหวะคนเข้าออกนานๆครั้ง พอประตูอัตโนมัติเปิดทีหนึ่ง เจ้าหมาตัวนั้นมันก็ทำหน้าดีใจพร้อมกับกระดิกหาง พอประตูปิดมันก็หยุดกระดิกหาง

     ภาพนั้นทำให้เสาวรสยิ้มหัวเราะตามมรกตไปได้ แล้วมรกตก็เอื้อมมือก้มตัวลงไปหยิบถ้วยพลาสติกใส่เครื่องดื่มสีชมพูที่เขาทิ้งแล้ว มันน่าจะเคยเป็นนมเย็นใส่น้ำแดง มันถูกวางทิ้งไว้ที่พื้นระหว่างที่นั่งที่มรกตและเสาวรสนั่งอยู่ มรกตบอกกับเสาวรสว่า “รู้มั้ย ว่าหมามันชอบมาก” นมเย็นแก้วนั้นนอนก้นอยู่ข้นคลั่ก ใต้น้ำแข็งที่ละลายเป็นน้ำอยู่ส่วนบน มรกตค่อยๆ รินน้ำเปล่าส่วนบนนั้นทิ้งในกระถางต้นไม้เหี่ยวๆ หน้าร้านสะดวกซื้อ แล้วเรียกหมาเข้ามาใกล้

     เจ้าหมาขาวขมุกขมัวเดินมาหาอย่างว่าง่าย แล้วมรกตก็เทนมเย็นลงแก้วกระดาษ ที่ฉีกขอบจนเป็นแก้วเตี้ยๆ และไสแก้วกระดาษนั้นไปทางเจ้าหมา เจ้าหมาเลียนมเย็นอย่างเอร็ดอร่อย มรกตยิ้มดีใจแล้วบอกเสาวรสว่า“เห็นไหม เห็นไหม ว่ามันชอบ”

เพียงเครื่องดื่มที่เหลือทิ้งดูเป็นขยะ เขาก็นำมาสร้างความสุขได้
     นมเย็นหมดแก้วไปแล้ว มีเด็กขายพวกมาลัยสี่คน ท่าทางคงจะเลิกขายแล้วในคืนนี้เดินผ่านมาพอดี มรกตเปิดกระเป๋าหยิบขนมขบเคี้ยวแบบ ซอง และน้ำผลไม้แบบกล่อง ออกมาจำนวนหนึ่ง มันเป็นของว่างที่แจกบนรถวันนี้ แต่หลายคนไม่กิน รวมทั้งเสาวรสและมรกต มรกตจึงเก็บรวบรวมใส่กระเป๋าสะพายของเขามาด้วยความเสียดาย มรกตนำมันมาแจกแบ่งปันกับเด็กๆ ขายพวงมาลัยเหล่านั้น สร้างความดีใจให้เด็กๆ และรอยยิ้มบนใบหน้าของมรกต

เพียงของสิ่งบางคนไม่ต้องการและมองข้าม เขาก็นำมาสร้างความสุขได้
เสาวรส รู้สึกทึ่งกับ มรกต คนที่ดูเหมือนกับว่า สามารถ หา ความสุข ได้จากสิ่งของรอบๆ ตัว ได้เรื่อยๆ
รถเมล์มาแล้ว เสาวรสนั่งรถเมล์ไปกับมรกต และเอ่ยถามมรกตว่า “ทำไม ดูมีความสุขได้ทุกวี่ทุกวัน”

มรกต ตอบอย่าง อารมณ์ดีว่า
“ถ้า สังเกตดีๆ แล้ว ความสุขอาจมีอยู่ในปัจจุบัน รอบๆ ตัวเรา ความสุข ในอนาคตอย่าไปหวังเลย สังเกตดูดีๆ ในปัจจุบันสิแล้วจะเจอ หาไม่ยากหรอก”
..............

จากคำพูดของมรกตในวันนั้น เสาวรสเริ่มมองความสุขรอบตัวมากขึ้น แม้ว่ายังต้องเรียนพิเศษอยู่อย่างเดิม แม้ว่าใกล้จะสอบแข่งขันครั้งสำคัญ แต่เธอเชื่อแล้วว่า
“ความสุขในปัจจุบันมีอยู่จริง และจะพบมันถ้าสังเกตดีๆ”

จาก เวปไซท์ ธรรมะใกล้ตัว

มากมารยาท

ภาพจาก nipic.com

      
       《惭愧的高僧》
     
       ยังมีอุบาสกวัยฉกรรจ์ผู้หนึ่ง ไปกราบนมัสการพระผู้มีสมณศักดิ์สูงยังวัดแห่งหนึ่ง ทั้งสองสนทนาธรรมกันอย่างออกรส ตั้งแต่เช้าจนกระทั่งถึงเวลาอาหารกลางวัน เณรจึงได้จัดอาหารมาให้ทั้งสอง เป็นบะหมี่ชามใหญ่ 1 ชามและชามเล็ก 1 ชาม
     
       เมื่อพระผู้มีสมณศักดิ์สูงเห็นสำรับกับข้าวที่เณรยกมา จึงได้ยกบะหมี่ชามใหญ่ยื่นให้อุบาสกผู้นั้น ทั้งยังกล่าวว่า "ท่านรับประทานชามใหญ่เถอะ"
     
       หากยึดตามธรรมเนียมปฏิบัติ อุบาสกผู้นั้นควรที่จะปฏิเสธและผลักไสบะหมี่ชามใหญ่กลับคืนไปยังพระสงฆ์ เพื่อแสดงความเคารพเกรงใจ ทว่าอุบาสกผู้นี้กลับรับชามบะหมี่มาโดยไม่อิดเอื้อน จากนั้นลงมือรับประทานทันที เมื่อพระผู้มีสมณศักดิ์สูงเห็นดังนั้นก็รู้สึกไม่พอใจจนหน้านิ่วคิ้วขมวดพลางคิดว่า "แรกทีเดียวคิดว่าคนผู้นี้มีสติปัญญาไม่น้อย ไฉนกลับกลายเป็นโง่เขลาไร้มารยาทเช่นนี้"
     
       เมื่ออุบาสกรับประทานบะหมี่หมดชาม เงยหน้าขึ้นมาพบว่าพระรูปนั้นยังไม่ได้แตะต้องบะหมี่ชามเล็กแม้แต่น้อย ทั้งยังมีสีหน้าเย็นชา จึงยิ้มพลางเอ่ยถามว่า "พระคุณเจ้าไฉนไม่รับประทานบะหมี่?"
     
       พระผู้มีสมณศักดิ์สูงเงียบงันไม่ตอบ อุบาสกจึงยิ้มและกล่าวต่อไปว่า "กระผมรู้สึกหิวยิ่งนัก จึงสนใจแต่ปากท้องของตนเองโดยลืมเลือนพระคุณเจ้าไป แต่หากจะให้กระผมผลักไสบะหมี่ชามใหญ่ที่พระคุณเจ้าหยิบยื่นมาให้กระผมกลับคืนไปยังพระคุณเจ้าอีก นั่นไม่ใช่ความตั้งใจของกระผม และในเมื่อไม่ได้ตั้งใจ จะต้องเสแสร้งแกล้งทำไปเพื่ออันใดเล่า ขอถามพระคุณเจ้าว่าการเกี่ยงกันด้วยความเกรงใจไปมานั้นที่แท้แล้วจุดมุ่งหมายคืออะไร?"
     
       พระผู้มีสมณศักดิ์สูงตอบว่า "เพื่อรับประทาน"
     
       อุบาสกจึงกล่าวอย่างจริงจังว่า "ในเมื่อจุดประสงค์คือเพื่อรับประทาน ท่านรับประทานหรือกระผมรับประทานก็ล้วนไม่ต่างกัน หรือว่าที่พระคุณเจ้าชิงมอบบะหมี่ชามใหญ่ให้กระผมนั้นเป็นเพียงการเสแสร้ง มิใช่น้ำใสใจจริง?"
     
       เมื่ออุบาสกกล่าวจบ พระผู้มีสมณศักดิ์สูงจึงได้รู้แจ้งกระจ่างใจ กระทั่งหลั่งน้ำตาออกมา
     
       ปัญญาเซน : การแสดงความเกรงใจที่มากเกินไปกลับกลายเป็นความเสแสร้ง การเคร่งครัดมารยาท มากพิธีจนเกินงามกลับกลายเป็นสิ่งไร้สาระ ทั้งนี้เพราะความซื่อสัตย์เปิดเผยจริงใจต่างหากจึงเป็นคุณสมบัติพื้นฐานของการเป็นมนุษย์
       
       ที่มา : หนังสือ 《菩提树下听禅的故事》, 惟真 เรียบเรียง, สำนักพิมพ์ 中国华侨出版社, 2004.08, ISBN 7-80120-851-X
Credit : Dong

ไมโครซอฟท์เผยโลโก้ใหม่เป็นครั้งแรกในรอบ 25 ปี

ไมโครซอฟท์เผยโลโก้ใหม่เป็นครั้งแรกในรอบ 25 ปี ไมโครซอฟท์มีการเปลี่ยนแปลงภาพครั้งที่ห้าโดยรวมโลโก้ใหม่ที่มีคุณสมบัติชื่อ "Microsoft" ในตัวอักษร Segoe - ตัวอักษรที่เป็นกรรมสิทธิ์ที่ใช้ในผลิตภัณฑ์ของบริษัท และการตลาดเป็นเวลาหลายปี - "

News from http://www.techspot.com